Een pornofilm die je wilt zien?

Een pornofilm die je wilt zien?

Voor velen is dit een ontkennende retorische vraag. Waarom zou je porno willen kijken? Gespierde en geoliede mannen, met gewaxte, botoxgespoten en met siliconen bewerkte vrouwen; gymnastische oefeningen onder het mom van seksuele activiteit. In één middag low budget gedraaid, met nét voldoende ‘verhaal’ om de seks de eerste drie minuten van de film mee uit te kunnen stellen. Van dit soort films word je niet warm, al helemaal niet opgewonden, laat staan geïnspireerd. Volgens mij voldoet dit soort pornofilm ook alleen aan één bepaald soort behoefte: de indruk wekken dat je niets mist wanneer je niemand hebt om seks mee te bedrijven …

En hoe anders zou het kúnnen zijn. Een film die de schoonheid van het menselijke lichaam toont, het wederzijdse respect en de zorg voor de ander. Die het verlangen naar het leven uitbeeldt. En die tegelijkertijd ook ‘wild’ is; seks is ook altijd geassocieerd met de roes, het Dionysische aspect van het leven. Dat deel dat zich alleen laat léven en niet verstandelijk laat sturen of in gedragsregels laat vatten.[1]

Nou moet ik ook eerlijk toegeven dat ik geen grote liefhebber ben van het genre porno. Het is vaak saai of onsmakelijk. Of het is zo onwaarschijnlijk dat het ook geen indruk maakt. Een pornografische film die ik wil zien toont niet alleen mooie mensen (mooi in elk denkbaar opzichte), maar speelt zich ook af rond een inspirerende context. En natuurlijk moet het verhaal ook goed zijn; idem de acteurs.

Eigenlijk ben ik een soort connaisseur, die bij voorkeur alleen bij toprestaurants eet en anders hoeft het niet. Zo dus ook met pornografie. In de loop der jaren heb ik een aantal pornografische films verzameld die ik het bekijken echt waard vind en over één van deze films, ‘Sensations’, mijn lievelingsporno, wil ik het in dit stukje graag hebben.

Sensations is een film uit 1975 en gedraaid door de Italiaanse regisseur Alberto Ferro (aka Lasse Braun) die de eerse helft van de jaren zeventig in Breda woonde en van daaruit filmde. Hij was gedreven in het uitdragen van zijn levensfilosofie, waarbij het ging om het helpen bevrijden van de mensen, door middel van goede porno. Kijken naar Sensations ist terugblikken in de ‘wilde’ jaren 70. Mooie mensen die elkaar tegen komen op de boot vanuit Dover om aan te meren in de haven van het Amsterdam van 1975, met haar grachten en de blauwe nummerborden van die weinige auto’s die destijds door Amsterdam reden. Moderne kunstgaleriën met cocktailparties van de hippe art nouveau. Met mensen die weten volledig te leven en openhartig te genieten van elkaars seksualiteit. Anders dan veel pornografen (bijv. Michael Ninn, Andrew Blake, hoe ze verder ook heten en die de vrouwen neer zetten als objecten van mannelijke seksuele fantasie), gaat het bij Sensations heel gelijkwaardig aan toe. We zien jonge mensen die hun vrijheid en elkaars verlangen leven, waar velen van ons hooguit ooit van droomden. En dat niet alleen in seksueel opzichte.

Maar wordt sexualiteit alleen maar beleefd in haar mooiste aspecten en facetten? Nou ja, we weten natuurlijk wat óók gebeurt, wanneer mensen alle vrijheid nemen die ze kunnen krijgen; dat ze ook wel eens ‘te ver gaan’, om vervolgens op de blaren te moeten zitten (wie herkent dat niet). Ook dat is het seksueel bevrijde Amsterdam medio jaren ’70. Grotendeels, echter, volgt Sensations de prettige en egoloze mensen, die goed weten wat ze doen en dat dát ook is wat ze willen. Sensations is tegelijkertijd een muziekfilm. Wonderschone sensuele en erotische  hippieliedjes die de zachte seksualiteit inbedden.

Natuurlijk: over elke film valt af te dingen. Dat geldt ook voor Sensations. De film al zeker zes keer gekeken hebbend, zijn er zeker scenes die ik anders gefilmd zou hebben. Ik zou wel pornograaf willen zijn, maar ondertussen ben ik scheikundeleraar: niet helemaal hetzelfde.

Graag sluit ik af met een citaat uit de film:

“Experiences and sensations are the juice of life; you should enjoy end seek pleasure out of the moment […] don’t miss a single opportunity to have pleasure. Everything you loose now, is lost forever.”

En voor diegenen die nieuwsgierig zijn geworden en de film zouden willen zien, ondanks dat het hier dus om een porno gaat, heb ik goed nieuws. Hij draait binnenkort in de bioscoop aka de Projectruimte van ons centraalwonencomplex Klopvaart. Waar het verlangen uit de jaren zeventig om eens níet in een rijtjeshuis te gaan wonen, maar samen met vrienden, in praktijk wordt gebracht. De film draait vrijdag 6 mei om 20.00 uur.

____________

[1]    Lees Nietzsche voor meer hierover.

 

 

Follow

Get the latest posts delivered to your mailbox: